بررسی نشانه- معناشناختی گاو در سه ساحت اسطوره‌ای، فرهنگی و اجتماعی در سه اثر داستانی کلاسیک و معاصر (کلیله و دمنه، اسرار گنج درّۀ جنی و عزاداران بیل)

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران.

2 دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران.

چکیده

زبان مادۀ خام یک‌طرفه‎ نیست، بلکه در مفهومی دیالوگی و اجتماعی معنا می‎ شود. حتی زمانی که فرد تک‎ گویی ‎های درونی با خود دارد، باز هم مشخصۀ گفت‎ و‎گو و رابطۀ دوطرفه آشکار است. زبان از آن‎ روی که قائم‌به‌ذات نیست، سویه‎ای کاملاً اجتماعی پیدا می‎ کند و در چرخۀ تکرار گفته‎ های پیشین و پسین قرار می‎گیرد. هم از این‎ روست که ادبیات در جایگاه متعالی ‎ترین وجه هنری زبان، در چنین مسیری گام برمی‎دارد. آثار ادبی نیز وجه مکالمه ‎ای و سرشتی بینامتنی با آثار پیش و پس از خود دارند. هیچ اثر ادبی‎ای نیست که صرفاً نوشتۀ یک ذهن اصیل باشد، بلکه هر اثر ادبی در فرایند نوشته شدن، خودآگاه یا ناخودآگاه از آبشخور نوشته‎ ها و متون ادبی پیشین، نوشیده و آنگاه روی به تجلی و ظهور نهاده‌است. این جستار به بررسی توصیفی–تحلیلی منطق مکالمه و سرشت بینامتنی دو اثر معاصر، عزاداران بیل (داستان گاو)، و اسرار گنج درّۀ جنی، با متن ادبی کلاسیک کلیله و دمنه می ‎پردازد. پژوهش حاضر درپی آن است تا دریابد چگونه دو اثر هم‎عصر مدرن، با زاویه دید‎های متفاوت، در بستر همان متنی قرار می‎ گیرند که یک اثر ادبی کلاسیک قرار گرفته‌است. گفتنی است کلیدواژۀ مهم بینامتنی در این بررسی، «گاو» و مفهوم کشته شدن اوست. پس از بررسی دریافتیم که بنا به هم‎کُنشی‎ هایی که متون گذشته در متون آینده دارند، اسطورۀ گاو و قربانی شدن آن، چه در متن کلاسیکِ کلیله و دمنه و چه در دو اثر معاصر عزاداران بیل و اسرار گنج درّۀ جنی، برای بیان مفاهیم اجتماعی، فرهنگی و مناسبات قدرت و پایگاه‎ های مختلف اجتماعی به‌کار رفته‌است. معنی مشترک در هر سه اثر، مرگ گاو، از دست رفتن چیزی با ارزش، هم‎ارز هویّت و پایگاه اجتماعی است.

تازه های تحقیق

با بررسی مصداق‎ های بینامتنی مشخص شد که این سه متن از اسطورۀ گاو و قربانی شدنش برای بیان مفاهیم اجتماعی و مناسبات قدرت و طبقات مختلف اجتماعی استفاده کرده‎ اند. معنی مشترک در هر سه متن مرگ گاو، به شکل کشتن توسط حاکمیت یا مردن طبیعی است، گرچه آن مردن طبیعی هم بررسی شد که به نوعی کشته شدن توسط ساختارهای سیاسی– اجتماعی قدرت است. در هر سه متن «گاو» آن بهرۀ نیکی است که نباید از دست داد و از دست دادنش به زوال شخص و جامعه می ‎پیوندد.

با توجه به جدولی که در صفحات قبل ذکر شد، در دو اثر کلیله و دمنه، اسرار گنج درّۀ جنی، فاعل و کشندۀ گاو، صاحب اوست. با این تفاوت که شیر در جایگاه حاکم و سلطان جنگل، صاحب و مالک حقوقی حیوانات است. این عمل او خدشه ‎ای به خودش و دستگاه حکومتی‌اش نمی‎زند و ظاهرِ متن به ما می‎گوید که شیر کاردانی‎ اش را از دست داده‌است، درحالی‌که متن زایشی ممکن است چنین باشد که چه‌بسا شیر از این کشتن راضی و خشنود هم است. عاملِ واسط مرگ گاو هم ظاهراً توطئۀ دمنه است که او نیز کشته می‎ شود در جهت احقاق عدالت. درحالی‌که «کورای» متن می‎گوید پادشاه عادل همان موقع به‌جای درگیری با گاو، می‎ توانست با گاو سخن بگوید و صحبت بکند.

اما در رمان اسرار گنج درّۀ جنی، مرد کشاورز که صاحب حقیقی گاوش است و این گاو برای او نمود و نماد محرومیت ‎ها و نداشته ‎هاست، گاوش را می‎ کشد تنها به دلیل پیدا کردن گنجی که نشانگر آسایش است. اما برخلاف شیر، مرد کشاورز خودش را قربانی می‎کند، قربانی نداشته‎ هایش. او نیز جنس دیگری از مشدی‎ حسن است؛ با این تفاوت که امیدی شکل می‎ گیرد که از همان آغاز ناامیدی است. تبعات کشتن گاو، به ‎هیچ ‎روی، شیر دارنده و مالک را دربر نمی‎ گیرد، اما تبعات قربانی کردن گاو، با همه رنج و سختی ‎هایش، مرد کشاورز را اسیر خواهد کرد. نکتۀ جالب اینکه مرد کشاورز نامی ندارد.

در داستان گاو مشدی‎ حسن (عزاداران بیل) ظاهراً فاعل و کشنده ‎ای برای گاو وجود ندارد. در اینجا نیز مشدی‎ حسن همچون مرد کشاورز صاحب حقیقی گاو است با این تفاوت که او گاوش را نکشته‌است و اصلاً داستان هم نمی‎ گوید گاو به چه شکل و به چه علت مرده‌است. اما همین مرگ گاو نیز همچون مرگ گاو اسرار گنج درّۀ جنی، عواقب خود را دارد. اگر مرد کشاورز خانه ‎اش را از دست داد و لحظاتی بین شادی و رنج زیست، اینجا داستان متفاوت است. مرگ گاو (نماد تمام دارایی توأم با رنج و سختی مشدی‎حسن) او را کاملاً از پای درخواهد آورد. او تمامیت خودش را از دست خواهد داد؛ بنابراین در متن کلاسیک کلیله و دمنه که متن ظاهری بر گفتمان طبقۀ حاکم استوار است، مرگ گاو کمترین نگرانی و مشکلی در دستگاه حکومتی شیر، مالک حقوقی ایجاد نمی‎کند، اما در دو اثر معاصر که تا حدودی بازنمایی صدای طبقات پایین‎تر است، این دو مالک حقیقی، پس از مرگ گاو رنج خواهند کشید؛ زیرا آنان و مملوکشان گاو، یکی هستند.

همچنین پیرنگ رخدادها به‌صورت ظریفی در هر سه متن با تفاوت ‎های ویژۀ هرکدام، دیده می ‎شود. پیرنگ و رخداد هر سه متن حادثه‎ای است مرگبار. حتی اگر فی ‎المثل در داستان اسرار گنج درّۀ جنی، در سکانس اول این حادثۀ مرگبار نوعی شادی و سرور تلقی شود، اما این شادی و سرور نوعی بدمستی است، همانند بدمستی شیرِ کلیله و دمنه به هنگام کشتن گاو. در داستان عزاداران بیل پیرنگی که خط مرگ گاو را نشان دهد، وجود ندارد، اما همین مرگ گاو خطی می‎شود برای گاو شدن مشدی‎ حسن و مردن او در پایان داستان. روابط علّی و معلولی کلیله و دمنه و اسرار گنج درّۀ جنی بر مردن گاو اشاره دارد، اما روابط علّی و معلولی عزاداران بیل بر گاو شدن و مردن مشدی‎حسن. به نظر پیرنگ این سه متون بر فایده و سود نداشتن هیچ‌گونه تلاش و تغییری است. در این جامعۀ ایستا هیچ‌چیزی تغییر نمی‎ کند و فقط ظاهرش عوض می‎ شود. هیچ نشانی از «گئو» یا همان زندگانی قرار نیست در این جامعه حضور داشته باشد. در کلیله و دمنه، با همه خدماتی که گاو انجام داده‌است، تلاش‎ هایش در چشم  شیر، خوار می‎شود. در اسرار گنج درّۀ جنی، مرگ گاو و کشتن آن برای بهبود اصلاحات و تغییرات جدید اجتماعی است، اما نه مرگ گاو فایده‎ای می‎ بخشد و نه آن گنج نوین. اوضاع بدتر هم می‎ شود (خانه ویران می‎گردد و ...) در عزاداران بیل، ما کلاً در هر داستانی از این متن با جامعۀ خرافات ‎زده روبه‎رو هستیم و گاو شدن مشدی‎ حسن و ازخودبیگانگی و الیناسیون او در چنین جامعه ‎ای رخ می‎دهد؛ جامعه ‎ای خالی از شور و اشتیاق و امید برای تغییر. دنیایی که در آن مشدی‎ حسن به گاو تبدیل می‎شود و درنهایت هم همچون گاو می‎ میرد، جای مطلوبی نیست.

کلیدواژه‌ها

موضوعات


عنوان مقاله [English]

A Semiotic Study of the Cow in Three Domains:Mythological, Cultural, and Social- in three classic and Contemporary Works of Fiction (Kalila and Demna, Asrar-e Ganj Darreh Genie [The Secrets of the Treasure of the Valley of the Genie], and Azadaran-e Bayal [The Mourners of Bayal])

نویسندگان [English]

  • Arezu Soleimani Kal Tappeh 1
  • Amarabbas Azizifar 2
1 Ph.D student of Persian language and literature, Razi Univeesity, Kermanshah, Iran.
2 Associate professor of Persian language and literature, Razi Univeesity, Kermanshah, Iran.
چکیده [English]

Language is not a one-sided raw material; rather, it is understood in a dialogical and social sense. Even when a person has internal monologues with himself, the characteristic of dialogue and two-way relationship is still evident. Since language is not based on essence, it acquires a completely social aspect and is placed in the cycle of repetition of previous and subsequent statements. This is why literature, as the most sublime artistic aspect of language, takes on such a path.Literary works also have a conversational aspect and an intertextual nature with the works before and after them. There is no literary work that is simply written by an original mind; rather, every literary work, in the process of being written, has consciously or unconsciously drunk from the water of previous literary writings and texts and then turned to manifestation and emergence. This article deals with a descriptive-analytical study of the conversational logic and intertextual nature of two contemporary works, Azadaran- e Bayal (The Story of the Cow) and Asrar-e Ganj Darreh Genei (The Secrets of the Treasure of the Valley of the Genie) with the classic literary text Kalila and Demna. The present study seeks to understand how two contemporary modern works, with different perspectives, are placed in the same context as a classic literary work. It is worth noting that the key intertextual term in this study is "cow" and the concept of its killing. After examining, we found that, based on the interactions that past texts have in future texts, the myth of the cow and its sacrifice has been used both in the classic text Kalila and Demna and in the two contemporary works "The Mourners of the Bayal" andThe Secrets of the treasure of the Valley of the Genie to express social, cultural concepts and power relations and various social bases. The common meaning in all three works is the death of the cow, the loss of something valuable, equivalent to identity and social base. The interpretability of the three works and the socio-political orientation are other common features of all three works.

کلیدواژه‌ها [English]

  • Dialogic principle
  • intertextuality
  • Cow
  • Kalila and Demna
  • The Mournersof Bayal(Azadran-e Bayal)
  • The Secrets of the Treasure of the Valley of the Genie (Asrar-e Ganj Darreh Genie)
آلن، گراهام. (1380) بینامتنیت. ترجمۀ پیام یزدانجو. چ اول. تهران: مرکز.
احمدی، بابک. (1370) ساختار و تأویل متن (جلد یک: نشانه‌شناسی و ساختارگرایی). چ اول. تهران: مرکز.
باتومور، ت. ب و ماکزیملین روبل. (1387) گزیده نوشتههای کارل مارکس در جامعهشناسی و فلسفۀ اجتماعی. ترجمۀ پرویز بابایی. تهران: نگاه.
تودوروف، تزوتان. (1390) منطق گفتوگویی میخائیل باختین. ترجمۀ داریوش کریمی. تهران: مرکز.
جمشیدی، زهرا و قلعه‎قبادی، داریوش. (1402) «خوانش اسطوره‎– جامعه‎شناختی باب شیر و گاو و بازجست کار دمنه». دوفصلنامۀ زبان و ادبیات فارسی دانشگاه خوارزمی. شمارۀ 94، 106-85.
حبیبیان، مریم. محسنی، مرتضی. پیروز، غلامرضا. حسن پورآلاشتی. حسین. (1401) «تحلیل رمزگان‎شناسی داستان شیر و گاو در کلیله و دمنه نصرالله منشی». نقد و نظریۀ ادبی. سال هفتم، 77- 55.
خرمائی، فرنوش. ایدر، نبی‌الله. طهماسبی، فریدون. سرخی، فرزانه. (1401) «بررسی جامعه‎شناختی رمان اسرار گنج درّۀ جنی از ابراهیم گلستان بر اساس آرای لوسین گلدمن».  پژوهشنامۀ ادبیات داستانی. دورۀ یازدهم. شمارۀ 2، 72-47
دهقانیان، جواد. (1390) «بازخوانی داستان شیر و گاو کلیله و دمنه براساس نظریۀ ساخت‎شکنی». فصلنامۀ پژوهشهای ادبی. دورۀ 8، شمارۀ 31و 32، 116-97
روشنفکر، کبری و نعمتی قزوینی، معصومه. (1389) «مبانی نقد اجتماعی در ادبیات». دانشنامۀ علوم اجتماعی، دورۀ 2، شمارۀ 4، 167-145
ساعدی، غلامحسین. (1391) عزاداران بیل. چ دوازدهم. تهران: نگاه.
سپهری، مهناز. (1388) «بازنمایی مفهوم عقلانیت در ادبیات معاصر ایران با تکیه بر رمان (1380- 1330)». پایان‎نامۀ کارشناسی ارشد، دانشگاه پیام نور مرکز تهران.
طاهری، صدرالدین. (1399) «تحلیل اسطوره‎شناختی درام گاو اثر غلانحسین ساعدی با تکیه بر جایگاه کهن‎الگویی گاو در اساطیر ایرانی». فصلنامۀ ادبیات عرفانی و اسطورهشناختی. دورۀ 16. شمارۀ 60، 202-173.
طایفی، شیرزاد و عرفانی‎فرد، آمنه. (1399) «تحلیل تطبیقی «عزاداران بیل» غلامحسین ساعدی و «کوری» ژوزه ساراماگو از نظر سمبولیسم». پژوهش ادبیات معاصر جهان. دورۀ 25. شمارۀ 1، 102- 77.
طایفی، شیرزاد و عظیمی، زهرا. (1394) «نقد جامعه‎شناسانۀ داستان گاو اثر غلامحسین ساعدی». مجموعه مقالات دهمین همایش بینالمللی ترویج زبان و ادب فارسی. دانشگاه محقق اردبیلی.
عاملی رضایی، مریم. (1396) «تحلیل مناسبات قدرت و حقیقت از دیدگاه فوکو در داستان شیر و گاو کلیله و دمنه». فصلنامۀ پژوهشهای ادبی. سال چهاردهم. شمارۀ 58، 104-81
عباس‎نژاد، حسین. عادل زاده، پروانه. پاشایی فخری. کامران. (1400) «بررسی کارکرد رفتار سیاسی– سازمانی در حکایت شیر و گاو در کلیله و دمنه». فصلنامۀ علمی تفسیر و تحلیل متون زبان و ادبیات فارسی (دهخدا).  دورۀ 13.  شمارۀ 50، 218-197
عبداللهی، منیژه. (1381) فرهنگنامۀ جانوارن در ادب پارسی. ج دوم. تهران: پژوهنده.
عسگری حسنکلو، عسگر. (1380) «نقد و بررسی آثار داستانی ابراهیم گلستان». پایان‎نامۀ کارشناسی ارشد. دانشگاه تربیت مدرس.
فوکو، میشل. (1392) دیرینهشناسی دانش. ترجمۀ نیکو سرخوش و افشین جهان دیده. تهران: نی.
فیروزی، آزیتا و اکبری، مجید. (1394) «مفهوم سرپیچی در فلسفه ادبیات کریستوا». دوفصلنامۀ فلسفی شناخت، دورۀ 8، شمارۀ 72، 215- 229.
قائمی، فرزاد. (1391) «اسطوره نبرد مهر و گاو نخستین و ارتباط آن با ابزار نمادین گرز گاو سر». ادبپژوهی. دورۀ 6، شمارۀ 21، 110-89
گلستان، ابراهیم. (1385) اسرار گنج درّۀ جنی. چ ششم. تهران: بازتاب نگار.
منشی، نصرالله. (1386) کلیله و دمنه. تصحیح و توضیح مجتبی مینوی. چ: 31. تهران: امیرکبیر.
مهدی‎پور عمرانی، روح‎الله. (1381) نقد و تحلیل و گزیده داستانهای غلامحسین ساعدی. چ اول. تهران: روزگار.
میرصادقی، جمال. (1382)داستاننویسهای نامآور معاصر ایران. چ اول: نشر اشاره
نامور مطلق، بهمن (1394) درآمدی بر بینامتنیت: نظریهها و کاربردها. تهران: سخن
نامی، پریسا. پاشایی، محمد. (1398) «مؤلفه‎های رئالیسم در رمان اسرار گنج درّۀ جنی». پنجمین همایش ملی زبان، ادبیات و گفتمان صلح، تهران
هاشمی، رقیه. پیروز، غلامرضا. خبازی کناری، هدی. حسن‎پور، حسین. (1400) «بررسی تبارشناسانۀ الیناسیون (ازخودبیگانگی) در داستان گاو اثر غلامحسین ساعدی». فصلنامۀ علمی- پژوهشی زبان و ادبیات فارسی. دورۀ 19، شمارۀ 62، 153-127