این مقاله با رویکرد نشانهشناسی فرهنگی، جایگاه دیوان شهریار را در نسبت با سپهر نشانهای ایران میکاود. دیوان شهریار در شمار متنهای پرنشانۀ ایرانی است. تعامل او با سپهر نشانهای ایران به دو شیوه است: الف) کاربست نشانههای کانونی و پیشینی که تثبیت شده و تشخص هویتی و فرهنگی دارند؛ ب) درآوردن نشانههای حاشیهای یا ناشناخته به متن و کشاندن آنها به درون سپهر فرهنگی ایران. مقاله با توضیح چیستی نشانۀ ایران و سپهر نشانهای، به تحلیل فرایند متنیکردن (فرهنگی کردن) نشانهها در منظومۀ بلند «سهندیه» پرداخته و تراکم نشانهای و رویکرد شهریار در متنی کردن نشانههای معاصرش را نشان میدهد؛ برای اثبات مدعای خود، به دیگر اشعار در دیوان شهریار نیز ارجاع میدهد. یافتۀ پژوهش آن است که شهریار با آنکه در امر متنیکردن نشانههای معاصر خود دست بالا را دارد اما به نگاهداشت نظم پایدار در سپهر نشانهای ایران پایبند است؛ او نشانگان محلی و ملی را به هم پیوند زده و دیوانش را به فضایی برای همگرایی چندفرهنگی در یک تاریخ بلند و جغرافیای گسترده تبدیل کرده است.
Fotoohi, M. (2026). شهریار و بازپروری نشانِگان ایران
یک خوانش نشانهشناختی فرهنگی. Persian Language and Literature, (), -. doi: 10.22034/perlit.2026.71741.3947
MLA
Fotoohi, M. . "شهریار و بازپروری نشانِگان ایران
یک خوانش نشانهشناختی فرهنگی", Persian Language and Literature, , , 2026, -. doi: 10.22034/perlit.2026.71741.3947
HARVARD
Fotoohi, M. (2026). 'شهریار و بازپروری نشانِگان ایران
یک خوانش نشانهشناختی فرهنگی', Persian Language and Literature, (), pp. -. doi: 10.22034/perlit.2026.71741.3947
CHICAGO
M. Fotoohi, "شهریار و بازپروری نشانِگان ایران
یک خوانش نشانهشناختی فرهنگی," Persian Language and Literature, (2026): -, doi: 10.22034/perlit.2026.71741.3947
VANCOUVER
Fotoohi, M. شهریار و بازپروری نشانِگان ایران
یک خوانش نشانهشناختی فرهنگی. Persian Language and Literature, 2026; (): -. doi: 10.22034/perlit.2026.71741.3947