دانشگاه تبریز زبان و ادب فارسی (نشریه سابق دانشکده ادبیات دانشگاه تبریز) 2251-7979 74 244 2022 03 19 Nezami's Language زبان نظامی گنجوی 1 31 14427 10.22034/perlit.2022.47080.3117 FA تقی پورنامداریان استاد، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ایران 0000-0001-8834-5174 مصطفی موسوی دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه تهران، ایران 0000-0002-5027-7214 Journal Article 2021 07 19 Abstract: Nezami Ganjavi, a Persian poet of the sixth century AH, has been introduced as a Turk in some directional studies of the last few decades. In this article, we have tried, firstly, by referring to the works of Nezami Ganjavi, in which there is no doubt about their attribution, and secondly, by referring to sources that have existed in this regard from the distant past to the present. And also published research and analysis on the subject under discussion, to examine the language of the military. In this study, it became clear that the mother tongue of the Iranian military dialect has been one of the various dialects in the history and vast geography of Iran, to which we have received many poems known as Fahlaviyyat in the margins of texts and manuscripts. The language of Nezami poetry was Persian Dari and there is no credible evidence that the verse was written in Turkish. ابومحمد الیاس بن زکی موید نظامی گنجوی شاعر پارسی زبان داستانسرای قرن ششم هجری در بعضی مطالعات جهت دار چند دهۀ اخیر ترک زبان معرفی شده است. در این مقاله کوشیده ایم در درجه ی نخست با استناد به آثاری از نظامی گنجوی که در انتسابشان به وی هیچ گونه شک و تردیدی وجود ندارد و در درجه ی دوم با استناد به منابعی که از گذشته ی دور تا امروز در ارتباط با این موضوع وجود دارد و نیز پژوهش ها و تحلیل های منتشرشده در ارتباط با موضوع مورد بحث، به بررسی زبان نظامی بپردازیم. در این پژوهش روشن شد که زبان مادری نظامی گویشی ایرانی از گویش های مختلف موجود در تاریخ و جغرافیای پهناور ایران بوده است که به این گویش اشعار فراوانی معروف به فهلویات در لابه لای متون و نسخ خطی به دست ما رسیده است. زبان شعری نظامی نیز فارسی دری بوده است و هیچ سند معتبری گویای این که بیتی به زبان ترکی سروده باشد در دست نیست.

https://perlit.tabrizu.ac.ir/article_14427_870a4fb227ed0a136c331dfba37b8a34.pdf

دانشگاه تبریز زبان و ادب فارسی (نشریه سابق دانشکده ادبیات دانشگاه تبریز) 2251-7979 74 244 2022 03 18 "šād",," may" and " pašēmān šudan, ", (A Revew of Three Words of Shahnameh) «شاد»، «می» و «پشیمان شدن» (بررسی سه واژه از شاهنامه) 33 51 14424 10.22034/perlit.2022.50092.3266 FA محمدحسن جلالیان دانشیار گروه فرهنگ و زبانهای باستانی دانشگاه تبریز. ایران 0000-0002-0992-7158 Journal Article 2022 01 26 Shahnameh isone of the most detailed works of the first centuries of the officialization and spread of Dari Persian after Islam. This precious treasure contains authentic and reliable evidence of the Persian language elements of this period and contains many keys in solving the unknown issues of the mother of Dari Persian language, i.e. Middle Persian. Conversely, due to the antiquity of its language, there are points in this work that cannot be known except through the knowledge of Middle Persian and other Middle and Old Iranian Languages. In this article, three words "šād", "may" and "pašēmān šudan" are discussed in Shahnameh and using the internal evidence of this work as well as some evidence of other Persian texts as well as evidence from ancient languages, different meanings for the first two words and a lesser-known construction for a specific structure of the third one is presented in Dari Persian. The suggested meaning for "šād" is "rich and wealthy". The word "may" is considered to be the original Persian form of "maγāk" and "pašēmān šudan" is considered as an impersonal verb. شاهنامه یکی از مفصل‌ترین آثار زبانی سده‌های نخستین رسمیّت و رواج زبان فارسی دری پس از اسلام است. این گنجینۀ گرانبها حاوی شواهد اصیل و قابل اعتماد از عناصر زبان فارسی این دوره و در بردارندۀ کلیدهای بسیاری در گشودن مسایل ناشناختۀ زبان فارسی دری و پیشینۀ آن، فارسی میانه، است. متقابلاً در این اثر به سبب کهنگی زبان آن، نکاتی هست که جز از طریق شناخت زبان فارسی میانه و سایر زبانهای دورۀ میانه و دورۀ باستانی قابل دریافت نیستند. در این نوشتار به سه واژۀ «شاد»، «می» و «پشیمان شدن» در شاهنامه پرداخته شده و با استفاده از شواهد درونی این اثر و نیز برخی شواهد سایر متون فارسی و همچنین قراینی از زبانهای باستانی معانی متفاوتی برای دو واژۀ نخست و ساخت کمترشناخته‌شده‌ای برای توجیه کاربردی خاص از مورد سوم در زبان فارسی دری ارائه شده است. معنای پیشنهاد‌شده برای «شاد»، «توانگر و ثروتمند و برخوردار» است. واژۀ «می» صورت اصیل فارسی میانۀ «مغاک» دانسته شده و «پشیمان شدن» در کاربردهای خاص از گونۀ افعال غیرشخصی به شمار آمده است.

https://perlit.tabrizu.ac.ir/article_14424_d99b6c4a1a901fd761cd0e61e2279561.pdf

دانشگاه تبریز زبان و ادب فارسی (نشریه سابق دانشکده ادبیات دانشگاه تبریز) 2251-7979 74 244 2022 03 19 Validation of the Events of Abu Said's Trip to Kharghan Based on the report of Asrar-Altwahid راستی‌آزماییِ رویدادهای سفرِ ابوسعیدابوالخیر به خرقان بر مبنای گزارش اسرارالتوحید 53 76 14422 10.22034/perlit.2022.48698.3209 FA امیرحسین همتی دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد شهرکرد، ایران Journal Article 2021 10 29 One of the detailed anecdotes in Asrar-Altawhid is the story that recounts the travel of Abu Said Abulkhair to Kharghan. The author of the book uses the account of Khaje Hasan Moadab. Corroboration of what is mentioned in Asrar-Altawhid with the same story mentioned in Montakhabeh Norol-olum and the treaty of Ghotbolsalekin, reveals some discrepancies. These discrepancies include several issues and in one case they have led to some ambiguities in the account. This issue makes it necessary to investigate the truth of the events in this trip and to disambiguate the reports of Asrar-Altawhid. The results indicate that the original raconteur of the events on this trip, in two cases and with a hidden motif, has distorted what has happened to Abu Said in Kharghan. One of these distortions recounts the real intention of Abu Said for going on this trip to Kharghan and the other one is the speech or the silence of Abu Said in the presence of Sheikh Abol-hasan. یکی از حکایت‌های مفصّلِ اسرارالتوحید، شرحِ سفر ابوسعیدابوالخیر به خرقان است. مؤلف در ارائۀ این گزارش، از راویتِ خواجه حسن مؤدّب استفاده کرده است. مطابقتِ آن‌چه دربارۀ این سفر در اسرارالتوحید آمده، با حکایت‌هایی که در همین زمینه در منتخبِ نورالعلوم و در رسالۀ ذکر قطب‌السالکین بیان شده، مغایرت‌هایی را نشان می‌دهد. این اختلاف‌ها، ضمن آن‌که مسائلی چندگانه را شامل می‌شود، در یک موردِ خاص نیز ابهامی را در قسمتی از گزارشِ اسرارالتوحید پدید آورده‌ است. همین امر، ضرورتِ راستی‌آزماییِ رویدادهای سفرِ مذکور، به‌منظور آشکار شدنِ صورتِ اصیلِ وقایع، و به دنبالِ آن، رفع ابهام از گزارشِ اسرارالتوحید را آشکار می‌سازد. نتایجِ حاصل از این پژوهش مؤید آن است که راویِ سفر، در دو موردِ خاص، و به‌منظور پی‌گیری هدفی ثانویه، به دیگرگون ساختنِ واقعه‌ای که در خرقان برای ابوسعید روی نمود، پرداخته است. یکی از این تحریف‌ها، به ذکرِ نیّتِ اصلی ابوسعید برای سفر به خرقان مربوط است؛ دیگری نیز به مجلس‌گفتن یا سکوت ابوسعید در محضر شیخ ابوالحسن ارتباط دارد.

https://perlit.tabrizu.ac.ir/article_14422_d7c7c2d7a254ebb29536fd0ddece63ff.pdf

دانشگاه تبریز زبان و ادب فارسی (نشریه سابق دانشکده ادبیات دانشگاه تبریز) 2251-7979 74 244 2022 03 19 dating two epics called Faramarznameh قدمت دو منظومه به نام فرامرزنامه 77 96 14425 10.22034/perlit.2022.50431.3278 FA وحید عیدگاه استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه تهران، ایران حمیدرضا عظیمی استاد یار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه تهران، ایران Journal Article 2022 02 16 Abstract Among the well-known heroic long poems, there are two called Faramarznameh, the first one the big Faramarznameh and the second one the small Faramarznameh. The editors of both texts have dated them as belonging to the fifth and the sixth centuries A.H., respectively. But in both works there are signs that are not compatible with these claimed dates. These signs have not yet been fully studied, but have attracted the attention of some researchers to some extent. In this article, after mentioning the opinions of researchers about the antiquity of the two works and evaluating the related arguments and documents, focusing on the language of these two poems, it is shown that neither of these two works can be regarded from pre-Mongol texts. In both works, the use of some words and grammatical constructions, especially phonetic features, along with some other linguistic and literary characteristics, leads the researcher to believe that the dating of both should be reconsidered and as a result, both of them should attributed to the eighth century A.H. or even afterwards. چکیده در میان منظومه‌های پهلوانی شناخته‌شده، دو منظومه به نام فرامرزنامه وجود دارد، یکی فرامرزنامۀ بزرگ و دیگری فرامرزنامۀ کوچک. مصحّحان تاریخ سرایش این دو منظومه را به ترتیب سدۀ پنجم و سدۀ ششم دانسته‌اند. امّا در هر دو منظومه نشانه‌هایی هست که با این تاریخ ادّعایی سازگاری ندارد. این نشانه‌ها تا کنون به طور کامل بررسی نشده‌است امّا توجّه برخی از پژوهشگران را تا اندازه‌ای جلب کرده‌است. در این جستار پس از یادکرد نظرات پژوهشگران دربارۀ قدمت فرامرزنامۀ بزرگ و فرامرزنامۀ کوچک و سنجش و ارزیابی استدلال‌ها و سندهای مربوط بدان، با تمرکز بر زبان این دو منظومه نشان داده شده‌است که هیچ یک از این دو اثر را نمی‌توان از جملۀ متن‌های پیش از حملۀ مغول به شمار آورد. کاربرد برخی از واژه‌ها و ساخت‌های دستوری و به ویژه صورت‌های آوایی در کنار برخی از دیگر نشانه‌های زبانی و ادبی موجود در هر دو متن پژوهشگر را بدین باور رهنمون می‌شود که باید در تاریخ سرایش آن دو بازنگری کرد و آن دو را از سروده‌های سده‌های هشتم هجری یا پس از آن دانست.

https://perlit.tabrizu.ac.ir/article_14425_cedc06494bfc657e21613920415f8882.pdf

دانشگاه تبریز زبان و ادب فارسی (نشریه سابق دانشکده ادبیات دانشگاه تبریز) 2251-7979 74 244 2022 03 19 Shirin a Queen in Khuzestan or a Princess in Armenia? شیرین، شه‌بانویی در خوزستان و میان‌رودان یا شاه‌دختی در ارمنستان؟ (با نگاهی به تاریخ‌نگاری‌های ایرانی، سریانی، ارمنی و رومی) 97 122 14421 10.22034/perlit.2022.48488.3199 FA قدرت قاسمی پور دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه شهید چمران اهواز، ایران Journal Article 2021 10 17 با توّجه به این‌که سیمای شیرین در منابعِ تاریخی با سیمای داستانیِ او تفاوت دارد، در این مقاله ابتدا به چگونگیِ جایگاه و موطن او در منابعِ کهنِ فارسی، سریانی، رومی و ارمنی پرداخته‌ایم؛ در منابعی همچون تاریخ بلعمی و شاه‌نامه، شیرینْ کنیز و محبوبۀ خسرو است و ذکری هم از موطن و اصالت او نیامده، امّا در منابعی دسته‌اوّل و هم‌روزگار با خسرو و شیرینِ تاریخی، همچون رویدادنامۀ سریانی، تاریخ سبئوس، تاریخ تئوفیلاکت سیموکاتا، شیرینْ اهلِ خوزستان و نواحیِ جنوبِ غربیِ ایران‌شهرِ عهدِ ساسانی یا میان‌رودان دانسته شده است. امّا این‌که چرا شیرین که در روایات تاریخی، اهلِ جنوبِ غرب ایران یا خوزستان بوده و در روایاتِ ناحیۀ اران، مبدّل به شاه‌دختی ارمنستانی شده، برخاسته از چند پیش‌زمینه و دلیلِ تاریخی دانسته‌ایم بدین قرار: 1) روایت‌پردازانِ این قصه خود اهلِ این ناحیه بوده‌اند و او را از آنِ خود کرده‌اند؛ 2) بینِ ایران و ارمنستان در ادوارِ تاریخیِ باستانی، با وجود کشاکش‌های گوناگون و دخالت‌های رومِ شرقی، روابط و مناسباتِ فرهنگیِ فراوانی وجود داشته؛ 3) با توّجه به این‌که سیمای شیرین در منابعِ تاریخی با سیمای داستانیِ او تفاوت دارد، در این مقاله ابتدا به چگونگیِ جایگاه و موطن او در منابعِ کهنِ فارسی، سریانی، رومی و ارمنی پرداخته‌ایم؛ در منابعی همچون تاریخ بلعمی و شاه‌نامه، شیرینْ کنیز و محبوبۀ خسرو است و ذکری هم از موطن و اصالت او نیامده، امّا در منابعی دسته‌اوّل و هم‌روزگار با خسرو و شیرینِ تاریخی، همچون رویدادنامۀ سریانی، تاریخ سبئوس، تاریخ تئوفیلاکت سیموکاتا، شیرینْ اهلِ خوزستان و نواحیِ جنوبِ غربیِ ایران‌شهرِ عهدِ ساسانی یا میان‌رودان دانسته شده است. امّا این‌که چرا شیرین که در روایات تاریخی، اهلِ جنوبِ غرب ایران یا خوزستان بوده و در روایاتِ ناحیۀ اران، مبدّل به شاه‌دختی ارمنستانی شده، برخاسته از چند پیش‌زمینه و دلیلِ تاریخی دانسته‌ایم بدین قرار: 1) روایت‌پردازانِ این قصه خود اهلِ این ناحیه بوده‌اند و او را از آنِ خود کرده‌اند؛ 2) خسروپرویز در مقطعی تاریخی در بردع و آذربایجان به سر برده و خاطره‌اش در آن سامان باقی مانده؛ 3) شیرین خود از اهلِ نصارا و هم‌کیشِ ارمنیان بوده؛ 4) احتمال خلط و التباس بین مکانی به نام «بیت‌آرامایه» و «ارمن» و جایگزینی تبارِ ارمنی به جای تبارِ آرامی برای شیرین هم هست. بنابراین قصه‌پردازانِ اران و ارمن، برای هویت‌سازی و هم‌ذات‌پنداری او را بدانجا نقلِ مکان داده‌اند.

https://perlit.tabrizu.ac.ir/article_14421_d504135c1ae73ae9368d5327048ee002.pdf

دانشگاه تبریز زبان و ادب فارسی (نشریه سابق دانشکده ادبیات دانشگاه تبریز) 2251-7979 74 244 2022 03 19 Visual Language of the Tarikh Jahangosha-ye Joveyni (By Study on two Illustrated Manuscripts) زبان تصویری تاریخ جهانگشای جوینی (با بررسی دو نسخه مصوّر تاریخ جهانگشا) 123 151 14423 10.22034/perlit.2022.48803.3218 FA فاطمه ماهوان استادیار، د انشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه فردوسی،مشهد، ایران Journal Article 2021 11 04 Tarikh Jahangosha narrates the invasion and rule of the Ilkhanid over Iran. Illustrated manuscripts of Tarikh Jahangosha reveal the terribly painful memories that Iranian kept in their heart’s wounds by Ilkhanid rulers. Visual language of the Illustrations shows secrets of history that cannot be expressed by the text. Therefore, the study of these paintings is as important as the study of its text. This article examines Tarikh Jahangosha’s paintings from the perspective of symbolism and composition by study on two illustrated manuscripts. Then, it answers these questions: symbolism in Tarikh Jahangosha have been influenced by what cultures? What pictorial features did the painters use to show the legitimacy of the kings (Farreh)? How does the images composition reveal the narrative of victory or defeat? The results show that paintings represent a hidden part of the history that cannot be achieved in the text, so we should pay more attention to the paintings of historical texts as a visual language and valuable historic document. تاریخ جهانگشا روایتگر هجوم و حاکمیّت ایلخانان بر ایران است و نگاره‌های آن بیانگر روایت پنهانی است که ایرانیان از خاطره حاکمیّت این قوم در دل‌ها نگاشتند. زبان تصویری نگاره‌ها گاه مکنوناتی از تاریخ را آشکار می‌کند که به زبان متن امکان بیان آن نیست. به همین‌رو بررسی نگاره-های تاریخ جهانگشا همانقدر اهمیّت دارد که بررسی متن آن، زیرا نگاره‌های این اثر در حکم تاریخ مصوّر عصر ایلخانی است. بنا بر ضرورتی که ذکر شد، پژوهش حاضر نگاره‌های تاریخ جهانگشا را از منظر نمادپردازی و ساختار تصویر بررسی می‌کند تا نشان دهد چگونه ناگفته‌های تاریخی در نمادها و رمزهای تصویری پنهان شده‌است و وظیفه محقّق است تا نقاب از رخ این نشانه‌ها بردارد و آنچه را نگارگر در طی اعصار در نهانگاه تصاویر پنهان کرده به مخاطبان بازشناسد. این پژوهش با بررسی دو نسخه مصوّر تاریخ جهانگشا به این مهم می‌پردازد که چگونه از نگاره‌ها به‌مثابه یک سند تاریخی می‌توان بهره گرفت. پرسش‌های پژوهش شامل این موارد است: نمادپردازی در نگاره‌های تاریخ جهانگشا تحت تأثیر چه گفتمان-هایی صورت گرفته است؟ نگارگران از چه شاخصه‌های تصویری برای بیان پذیرش یا عدم پذیرش مشروعیّت پادشاهان ایلخانی استفاده کرده-اند؟ ساختار تصویر چگونه روایت فتح و شکست را نمایان ساخته است؟ حاصل پژوهش نشان می‌دهد نگاره‌ها بازگو کننده بخشی از تاریخ هستند که در متن نمی‌توان به آن دست یافت از این رو باید به نگاره‌های متون تاریخی به مثابه زبان زنده تاریخ توجّه بیشتری کرد و برای هر نگاره ارزش یک سند تاریخی قائل شد.

https://perlit.tabrizu.ac.ir/article_14423_dc3aed97ca90052c3e5f8dc30b50add3.pdf

دانشگاه تبریز زبان و ادب فارسی (نشریه سابق دانشکده ادبیات دانشگاه تبریز) 2251-7979 74 244 2022 03 18 Introduction and Analysis Rashid Tabrizi's manuscripts and study about Its stylistic معرفی و تحلیل نسخه‌های خطی آثار رشید تبریزی و بررسی سبکی آن‌ها 153 187 13899 10.22034/perlit.2021.44553.3017 FA شهلا حاج طالبی دانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی ، نجف آباد، ایران. مهدی نوریان استاد گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران. Journal Article 2021 02 23 Persian literary works in verse and prose are included in authoritative document's history of intellectual, linguistics and literary Background about Persian language cultural. Introduced Manuscript of these works and check its features out is an important step in the study of linguistics and literary value of these writings. In this study, we pay attention to introduction and release of corpus of Rashid Tabrizi's Manuscript by descriptive – analytical method and check its method out. Rashid Tabrizi is one of the important poets of the Safavid era in the eleventh century who was related to the Safavid court directly. Corpus of Rashid Tabrizi has important features in terms of intellectual, linguistics, and literary that checking it out has necessary to understand the poetry of the Safavid era and the eleventh century. In general, the most important features of Rashid Tabrizi's poetry at the intellectual level, are praising Imam Ali, praising kings and courtiers, and complained Conditions of the day and art's stagnation. As well as Arabic vocabulary diversity, Mystical Idioms diversity and frequency diversity and mystical terms of the composition of the nominative, accusative and infinitive of the most characteristic of his poetry. The original property of his poetry is The frequency of similes and metaphors in verb in current literary, impressive frequency contradictory the use of puns and row verses feature high frequency. آثار ادبی منظوم و منثور فارسی، اسناد تاریخی موثقی از پیشینۀ فکری، زبانی و ادبی حوزۀ فرهنگی زبان فارسی به‌شمار می‌روند. معرفی نسخه‌های خطی این آثار و بررسی ویژگی‌های آن‌، گام مهمی در مطالعۀ ارزش زبانی و ادبی این دست‌نوشته‌هاست. در این جستار، با روش استقرایی به معرفی و بررسی نسخه‌های خطی کلیات رشید تبریزی و بررسی سبکی آن‌ها می‌پردازیم. رشید تبریزی از شاعران مهم عصر صفوی در قرن یازدهم هجری است که مستقیماً با دربار صفویان ارتباط داشته است. کلیات رشید تبریزی ازنظر فکری، زبانی، و ادبی ویژگی‌های مهمی دارد که بررسی آن برای شناخت دقیق‌تر شعر عصر صفوی و قرن یازدهم ضرورت دارد. به‌طورکلی مهم‌ترین ویژگی‌های شعر رشید تبریزی در سطح فکری، مدح امام علی، مدح شاهان و درباریان، و شکایت از روزگار و بی‌رونقی هنر است. همچنین در سطح زبانی، کثرت لغات عربی، کثرت اصطلاحات عرفانی و بسامد بالای ترکیب‌‌های فاعلی، مفعولی و مصدری از مهم‌ترین ویژگی‌های شعر اوست. در سطح ادبی هم بسامد بالای تشبیه و استعاره در فعل، بسامد چشمگیر متناقض‌نمایی، کاربرد انواع جناس و بسامد بالای ابیات مردف از ویژگی‌های اصلی شعر اوست

https://perlit.tabrizu.ac.ir/article_13899_0f3fdef424fbb489d798d43cf4bc698b.pdf

دانشگاه تبریز زبان و ادب فارسی (نشریه سابق دانشکده ادبیات دانشگاه تبریز) 2251-7979 74 244 2022 03 19 Psychological Critique of Shahnameh Women Based on Jung's Theory (Based on the Characters of Gordafarid, Katayoun and Tahmineh) نقد روانشناسانه زنان شاهنامه بر اساس نظریه یونگ( با تکیه بر شخصیتهای گردآفرید، کتایون و تهمینه) 186 216 14420 10.22034/perlit.2022.47495.3146 FA وحید علی بیگی سرهالی دانش آموخته، دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه ارومیه، ایران افسانه رمضانی دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه یاسوج، ایران Journal Article 2021 08 17 Psychological critique is one of the most important areas of literary criticism based on modern psychology and Jung's theories. It uses a variety of archetypes to analyze people's personalities and evaluates their behavior in various cases. Meanwhile, the book Shahnameh and its female characters are important from various points of view, and in this study, their psychoanalysis is examined from Jung's point of view. Among them, Gerdafarid, Katayoun and Tahmineh have outstanding personalities who have various archetypes inherent in their nature that we have evaluated their psychoanalysis through various studies and the use of Jung's theories. Meanwhile, the archetypes of motherhood and individuality, along with the occurrence of animus symptoms in different situations, have distinguished their personality in every way, which is well demonstrated by the potential behaviors that have emerged from them, the psychology of their personality. Examining the people discussed in the Shahnameh, it was found that among the characters studied, Katayoun has the most ancient signs of the pattern, and his behavioral cues in various cases make the above theory more prominent. This research, which was done by analyzing the verses and describing their behaviors, evaluated the personality of each of the women discussed in the Shahnameh, and by using Jung's theories; we have interpreted and explained the different patterns of each individual. نقد روان‌شناختی از مهم‌ترین حوزه‌های نقد ادبی است که بر مبنای روان‌شناسی جدید و بر اساس نظریات یونگ صورت می‌پذیرد. این امر با استفاده از کُهن‌الگوهای مختلف، به واکاوی شخصیتهای افراد می‌پردازد و کُنش‌رفتاری آنها را در موارد گوناگون مورد ارزیابی قرار می‌دهد. در این میان کتاب شاهنامه و شخصیت‌های زنان آن، از نظرهای گوناگونی دارای اهمیت است که در این پژوهش به بررسی روانکاوی آنها از نظر یونگ پرداخته شده است. در این تحقیق که بر مبنای شخصیت‌های، گُرد آفرید، کتایون و تهمینه صورت پذیرفته است، کُهن الگو‌های پنهان در ذات آنها را بر مبنای نظریات یونگ، مورد روانکاوی قرار داده‌ایم. در این میان کهن الگوهای مادری، فردیت و آنیموس در موقعیت‌های مختلف، شخصیت‌های آنان را از هر نظر ممتاز نموده است تا این امر با رفتار‌های بالقوه‌ای که از آنان بروز کرده، روانشناسی شخصیت آنها را به خوبی نشان دهد. با بررسی افراد مورد بحث در شاهنامه، مشخص شد که کتایون بیشترین نشانه‌های کهن الگو را داراست و کُنش‌های رفتاری او در موارد گوناگون، نظریۀ فوق را بیشتر برجسته می-سازد. این پژوهش با روش تحلیلی و توصیف رفتار‌های آنان صورت گرفته تا شخصیت هر کدام از زنان مورد بحث در شاهنامه را مورد ارزیابی قرار داده و با استفاده از نظریات یونگ، کهن الگوهای مختلف هر یک از افراد را به خوبی تفسیر و تبیین نموده‌ایم.

https://perlit.tabrizu.ac.ir/article_14420_05ff0fd05de84d04d634ec57f7c963f5.pdf

دانشگاه تبریز زبان و ادب فارسی (نشریه سابق دانشکده ادبیات دانشگاه تبریز) 2251-7979 74 244 2022 03 19 The Role of Popular Words and Interpretaions in the Reflection of Social criticism. A case study of Panj NamayeshNameh by Mirza Agha Tabrizi نقش واژه‌ها و تعابیر عامیانه در بازتاب انتقادات اجتماعی؛ مطالعۀ موردی: «پنج نمایشنامه از میرزا آقا تبریزی» 217 245 14419 10.22034/perlit.2022.47489.3144 FA حمید جعفری قریه علی دانشیار، گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه رفسنجان، ایران Journal Article 2021 08 17 "Five Plays" written by Mirza Agha Tabrizi is one of the first plays in Persian literature. It shows the corruption in Nasserite period with a humorous tone. Despite the lack of unity of time, place and subject, these plays are important because they contain some historical facts. The status and validity of the dialectic element in plays is an important factor influencing the presence of colloquial expressions in this type of literature. In folk literary texts, the grammatical and lexical structures of the vernacular language are the focal point due to their prominence. According to their capabilities, these structures sometimes explicitly (sometimes ironically) depict images of social realities, which are criticized by the author. This descriptive-analytical research investigates the words and expressions of pop culture that increase the theatrical capacity of narratives and also effectively reflects social situations. According to the findings, in Mirza Agha Tabrizi's plays, grammatical elements, ironies, adjectives, language in Five Plays by Mirza Agha Tabrizi is purposeful. The purposeful presence of marked popular words directs narrative reports, social critique and fluent style of the author.adverbs and verbs derived from popular culture (with high frequency) are recurrent. Due to its transparency and communicative capability in theatricality of plays, they can be of help to the author. Therefore, it can be said that marked word choice of colloquial «پنج نمایشنامه» نوشتۀ میرزا آقا تبریزی از نخستین نمایشنامه‌های ادب فارسی است که اوضاع نابسامان و ناگوار دورۀ ناصری را با انشایی آمیخته به طنز نشان می‌دهد. این نمایشنامه‌ها با وجود نداشتن وحدت زمان، مکان و موضوع به‌دلیل دربرداشتن برخی از حقایق تاریخی اهمیّت دارند. جایگاه و اعتبار عنصر گفت‌وگو در نمایشنامه‌ها از عوامل تأثیرگذار بر بسامد حضور تعابیر عامیانه در این نوع ادبی است. در متون ادبی مردم‌پسند، سازه‌های دستوری و واژگانی زبان عامّه که به‌دلیل برجستگی، کانونی می‌شوند، با توجّه به قابلیّت‌های خود، تصاویری از واقعیّت‌های اجتماعی را که مورد انتقاد نویسنده است، گاه با صراحت و زمانی با کنایه ترسیم می‌کنند. در این پژوهش که به شیوۀ توصیفی-تحلیلی انجام شده است، واژه‌ها و تعابیر فرهنگ عامه که ظرفیّت نمایشی روایت‌ها را بالا می‌برند و در انعکاس اوضاع اجتماعی کارایی دارند، بررسی می‌شود. براساس یافته‌های این پژوهش در نمایشنامه‌های میرزاآقا تبریزی، عناصردستوری شدّت‌بخش، کنایات، صفات، قیدها و برخی از افعالی که خاستگاه اجتماعی آن‌ها فرهنگ عامّه است یا بسامد آن‌ها در تداول عامّه بیش‌تر است، حضوری چشمگیر دارند و به‌دلیل شفّافیت و قدرت القایی در بسترسازی برای اجرای نمایشنامه‌ها، یاریگر نویسنده‌اند‌. این واحدهای زبانی در بازگویی موضوعات فرهنگی و اجتماعی نیز نقشی تعیین‌کننده دارند. به همین‌روی می‌توان گفت گزینش واژه های نشاندار زبان عامّه در «پنج نمایشنامه از میرزاآقاتبریزی» عامدانه بوده و حضور هدفمند آن‌ها به گزارش روایات، بازتاب انتقادات اجتماعی و بیان شیوای نویسنده جهت داده است.

https://perlit.tabrizu.ac.ir/article_14419_142af62c81a426f4896a9aaf5ee0d57b.pdf

دانشگاه تبریز زبان و ادب فارسی (نشریه سابق دانشکده ادبیات دانشگاه تبریز) 2251-7979 74 244 2022 03 19 Critical discourse analysis of modernity تحلیل گفتمان انتقادی مدرنیته در مدیر مدرسۀ آل احمد و سفر به انتهای شب سِلین براساس رویکرد نورمن فرکلاف 247 273 14417 10.22034/perlit.2022.42078.2926 FA محمد محمدی‌آغداش استادیار، گروه زبان و ادبیات فرانسه، دانشگاه تبریز، ایران بهنام محرم زاده دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فرانسه، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران Journal Article 2020 09 30 تحلیل گفتمان انتقادی شاخه‌ای جدید و بین رشته‌ای در علوم انسانی و بالاخص در حوزه نقد زبان‌شناختی است که در سال‌های اخیر توسعه بیشتری پیدا کرده و در تحلیل مسائل مختلف سیاسی- اجتماعی و البته متون ادبی خودنمایی می‌کند. نورمن فرکلاف نظریه پرداز و بنیان‌گذار این جریان فلسفی-زبان‌شناختی در اواخر قرن بیستم میلادی با دریافت و گذر از نظریات نشانه‌شناسی، تأویل‌گرایی گادامر، دیرینه‌شناسی میشل فوکو و با رد آراء صرفا اقتصاد‌گرایانه‌ی نئوکمونیست‌ها و با نگاهی به پسا‌ساختار‌گرایی دریدایی توانست مفهوم گفتمان قدرت و مردم را از طریق ساخت‌های ایدئولوژیک به دست‌آمده از صورت‌های زبانی تازگی ببخشد. مقاله‌ی حاضر می‌کوشد با رویکردی تطبیقی، مفهوم کلیدی و کلان مدرنیته را در بافت موقعیتی رمان‌های مدیر مدرسه از جلال آل احمد و سفر به انتهای شبِ لویی-فردینان سِلین فرانسوی، که اصطلاح مدرنیته به عنوان گفتمان قدرت در رمان‌های نیمه اتوبیوگرافیک (خود زندگی‌نامه) مذکور در تضاد با گفتمان رسمی قهرمان‌های داستان است، بر اساس رویکرد نظری نورمن فرکلاف تحلیل و بررسی‌ کند. باید گفت که آل احمد در مدیر مدرسه قصد انتقاد از عواقب جامعه‌ای را دارد که غرب‌زده شده و به تقلید از مدرنیته‌ی غربی اخلاق، معنویات و فرهنگ سنتی را به فراموشی سپرده‌است. سِلین نیز در سفر به انتهای شب با دنیای پست مدرن غرب و گفتمان مدرنیته که در جایگاه گفتمان قدرت قرار دارد، رسم و رسوم جاری بین افراد جامعه را، که تحت تاثیر پدیده‌ی مدرنیزاسیون دولتی و ظهور بیش از پیش ماشین‌های صنعتی هویت انسانی خود را باخته‌اند، در قالب جملات قصار و لحن عامیانه به دیده‌ی تحقیر می‌نگرد. تحلیل گفتمان انتقادی شاخه‌ای جدید و بین رشته‌ای در علوم انسانی و بالاخص در حوزه نقد زبان‌شناختی است که در سال‌های اخیر توسعه بیشتری پیدا کرده و در تحلیل مسائل مختلف سیاسی- اجتماعی و البته متون ادبی خودنمایی می‌کند. نورمن فرکلاف نظریه پرداز و بنیان‌گذار این جریان فلسفی-زبان‌شناختی در اواخر قرن بیستم میلادی با دریافت و گذر از نظریات نشانه‌شناسی، تأویل‌گرایی گادامر، دیرینه‌شناسی میشل فوکو و با رد آراء صرفا اقتصاد‌گرایانه‌ی نئوکمونیست‌ها و با نگاهی به پسا‌ساختار‌گرایی دریدایی توانست مفهوم گفتمان قدرت و مردم را از طریق ساخت‌های ایدئولوژیک به دست‌آمده از صورت‌های زبانی تازگی ببخشد. مقاله‌ی حاضر می‌کوشد با رویکردی تطبیقی، مفهوم کلیدی و کلان مدرنیته را در بافت موقعیتی رمان‌های مدیر مدرسه از جلال آل احمد و سفر به انتهای شبِ لویی-فردینان سِلین فرانسوی، که اصطلاح مدرنیته به عنوان گفتمان قدرت در رمان‌های نیمه اتوبیوگرافیک (خود زندگی‌نامه) مذکور در تضاد با گفتمان رسمی قهرمان‌های داستان است، بر اساس رویکرد نظری نورمن فرکلاف تحلیل و بررسی‌ کند. باید گفت که آل احمد در مدیر مدرسه قصد انتقاد از عواقب جامعه‌ای را دارد که غرب‌زده شده و به تقلید از مدرنیته‌ی غربی اخلاق، معنویات و فرهنگ سنتی را به فراموشی سپرده‌است. سِلین نیز در سفر به انتهای شب با دنیای پست مدرن غرب و گفتمان مدرنیته که در جایگاه گفتمان قدرت قرار دارد، رسم و رسوم جاری بین افراد جامعه را، که تحت تاثیر پدیده‌ی مدرنیزاسیون دولتی و ظهور بیش از پیش ماشین‌های صنعتی هویت انسانی خود را باخته‌اند، در قالب جملات قصار و لحن عامیانه به دیده‌ی تحقیر می‌نگرد.

https://perlit.tabrizu.ac.ir/article_14417_5173193860f5aacb64eb592eedb3889e.pdf

دانشگاه تبریز زبان و ادب فارسی (نشریه سابق دانشکده ادبیات دانشگاه تبریز) 2251-7979 74 244 2022 03 18 A Study of Affecting Factors in the Speed of Narrative in Gholam Hossein Sa'edi’s Smiling Tatar in the Light of Gerard Genette's Narratology بررسی عوامل مؤثر بر سرعت روایت در رمان تاتار خندان غلامحسین ساعدی بر اساس نظریۀ روایت پردازی ژرار ژنت 275 298 14416 10.22034/perlit.2022.38729.2755 FA صدیقه کبری صدقیانی دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تبریز، ایران حمیدرضا فرضی دانشیارگروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه آزاد اسلامی، وحد تبریز، ایران ناصر دشت پیما استادیار گروه زبان و ادبیات انگلیسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تبریز. ایران Journal Article 2020 03 06 Time is a significant and essential component in the creation of a novel. It has such a fundamental position in narrative, some critics believe that the most significant feature of narrative identification is its time. The authors’ playing with time increase the attractiveness of narrative, and indicates the way s/he chooses the events. By going through the authors’ playing with time, we realize the significance of an event in the author's view to achieve her/his goal. Genette, French structuralist theorist, has played a significant role in the development of the concept of time in narrative, as one of the important components of the advancement of narrative. Considering this issue, the present research paper has explored affecting factors on the speed of narrative, through a descriptive-analytical approach in Sa'edi’s Smiling Tatar in the light of Genette's Narratology. The speed of narrative is explored to find out the duration of actions/events over time and find out what the portion of a book is devoted to them in a specific span of time. The results of this research indicate that in Sa'edi’s Smiling Tatar, the author creates a modern story by creating a narrative, based on non-linear structure, in which the element of the time is very cardinal. Based on the concept of time in Genette's narratology, it can be concluded that in different parts of Sa'edi’s Smiling Tatar, due to having a lot of reducing factors of the text narrative speed, the validity is negative and the speed of narration is slow. زمان به عنوان یک عنصر مهم در رمان نویسی، از مؤلفه‌های اساسی در آفرینش رمان به شمار می‌رود و جایگاهی بنیانی در روایت دارد به گونه‌ای که به پندار برخی، ویژگی شناسایی روایت، منش زمانمند آن است. بازی‌های زمانی نویسندگان علاوه بر افزایش جذابیت روایت، نشانگر نحوۀ گزینش رویدادها از سوی نویسنده است و با بررسی آن به اهمیت یک رویداد در نظر نویسنده برای دستیابی به هدفش پی می‌بریم. ژرار ژنت نظریه پرداز ساختارگرای فرانسوی، در تکوین نظریۀ زمان روایی به عنوان یکی از مهم‌ترین مؤلفه‌های پیشبرد روایت داستانی نقش قابل توجهی داشته است. با توجه به همین نکته در پژوهش پیش رو، با رویکردی توصیفی-تحلیلی به بررسی عوامل مؤثر بر شتاب روایت در رمان تاتارخندان غلامحسین ساعدی براساس نظریۀ روایت‌پردازی ژرار ژنت پرداخته شده است. بررسی سرعت روایت برای آن است که نشان داده شود در یک اثر ادبی، کنش‌ها و رویداد‌ها در طول چه مدتی از زمان رخ داده و در سنجش هر یک از برهه‌های زمانی چه حجمی از کتاب به آن‌ها اختصاص یافته است. نتایج این پژوهش، بیانگر این است که در رمان تاتار خندان نویسنده با بنانهادن طرح روایت بر ساختاری غیرخطی، داستانی مدرن خلق می‌کند که عنصر زمان در آن نقش اساسی دارد. با تکیه بر نظریۀ"زمانمندی روایت ژرار ژنت"می‌توان نتیجه گرفت که در بخش‌های مختلف رمان تاتار خندان به دلیل کاربرد بیشتر عوامل کاهش دهندۀ سرعت روایی متن، شتاب؛ منفی و سرعت روایت کند است.

https://perlit.tabrizu.ac.ir/article_14416_9320abe893700146ea6193e3a219bc1a.pdf

دانشگاه تبریز زبان و ادب فارسی (نشریه سابق دانشکده ادبیات دانشگاه تبریز) 2251-7979 74 244 2022 03 19 The use of fate in Bijan Najdi's modernist stories کاربست فرجام در داستان‌های نوگرایانۀ بیژن نجدی 299 320 14426 10.22034/perlit.2022.47144.3120 FA علی کشاورز قدیمی دانشجوی دکتری زبان وادبیات فارسی واحد خدابنده، ایران جواد طاهری استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد ابهر، ایران لیدا نامدار استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، ، دانشگاه آزاد اسلامی واحد خدابنده، ایران Journal Article 2021 07 24 Conclusion is one of the most important topics in narratology. The ambiguity and complex structure of the postmodern story, following the form, leads to various conclusions that make the understanding and reception of the results confusing and optimistic for the audience. In modern fiction, Bijan Najdi has created works by breaking the classical form and structure, which has led to various types of endings, which are in the form of rotation or rotation, multiple endings, parallel or parallel, endless end, false, open, definite, proposed for you. The use of these new techniques in the endings of the story by Bijan Najdi has not only contributed significantly to the attractiveness and variety of his works, but also shows his artistic creativity and high writing ability, so that in each of his stories, different examples of these forms can be seen. In this way, the present study, with the aim of explaining the types of endings in Najdi's postmodern novels, descriptively-analytically studies the stories of two groups of cheetahs that ran with me again from the same streets. پایان‌بندی از مباحث مهم روایت‌شناسی است. ابهام‌ و ساختار پیچیدۀ داستان پست‌مدرن به تبعیت از فرم، به پایان‌بندی‌های مختلفی می‌انجامد که درک و دریافت نتایج برای مخاطب، گیج‌کننده و بهت‌آور است. در ادبیات‌داستانی‌نوین، بیژن‌نجدی با شکستن فرم و ساختار کلاسیک، اقدام به خلق آثاری نموده، که به انواع فرجام منتهی شده است که اشکال آن به ‌صورت چرخشی یا دورانی، فرجام چند‌گانه، موازی یا هم‌سو، پایان‌ بی‌پایان، کاذب، باز، قطعی، پیشنهادی و ... است. به‌کارگیری این تکنیک‌های‌نوین درپایان‌بندی‌های داستان توسط بیژن‌نجدی نه‌تنها به جذابیت و تنوع آثار او کمک قابل ملاحظه‌ای کرده است بل‌که نشان از خلاقیت‌هنری و توان بالای نویسندگی او دارد به گونه‌ای که در هر داستانش نمونه‌ای متفاوت از این اشکال دیده می‌شود. از این رهگذر، پژوهش حاضر با هدف تبیین انواع پایان‌بندی در رمان‌های پست‌مدرن نجدی، به روش توصیفی- تحلیلی، به مطالعه موردی داستان‌های دو مجموعه یوزپلنگانی که با من دویده اند- دوباره از همان خیابان‌ها می‌پردازد.

https://perlit.tabrizu.ac.ir/article_14426_e3c32188cff1013ce9f0dcc46349e705.pdf

دانشگاه تبریز زبان و ادب فارسی (نشریه سابق دانشکده ادبیات دانشگاه تبریز) 2251-7979 74 244 2022 03 19 Narrative Grand decline in Moniru Ravanipur’ "Kuli Kanar e Atash"(Gypsy Beyond Fire) بررسی افول فراروایت‌ها در رمان «کولی کنار آتش» منیرو روانی‌پور 321 343 14415 10.22034/perlit.2022.33751.2488 FA منیژه فرجیان محترم دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران علی دهقان دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تبریز، ایران ایوب کوشان استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تبریز، ایران Journal Article 2019 05 28 Advances are the doctrinal and philosophical systems that legitimize the activities, institutions and social structure, values and cultural forms. In the past, these narratives represented a promising picture of the future of mankind. But in the postmodern world, they have not managed to organize the lives of people and have lost their credibility. Based on this, postmodern skepticism describes the prospectus. The decline of the prefectures is one of the important indices of post-modernist stories. Moniru RavaniPour is a writer who wrote his novels in post-modernist space. The present study examines the decline of the novelty in the novel "Kuli Kanare Atash(Gypsy Beyond Fire)" from this author. Because the collapse of many evidences with biological, religious, social, and rational and knowledgeable behaviors has been narrated in the novel "Gypsy Beyond Fire." As the evidences and analysis of the present paper show, psychoanalysis for the narrative of the decline of extras in the postmodern space rebuilt the scene of traditional life in a story, and with skillful symbolism, has been able to create a sophisticated atmosphere that The most important feature of post-modern human beings is the drawing of bias. The collapse of social traditions, the skepticism of political decades from Iranian history and violations of the classical writing styles - as a great narrative - are subjects that this article retrieves them in the novel "Gypsy to the Fire" and Has analyzed. فراروایت‌ها نظام‌های عقیدتی و فلسفی فراگیرند که به فعالیت‌ها، نهادها و ساختار اجتماعی، ارزش‌ها و اشکال فرهنگی مشروعیت می‌بخشند. این روایت‌ها که دارای خاستگاه زیستی، مذهبی، اجتماعی و رفتارهای خردگرا و دانش‌محور بودند، در عصر مدرنیته تصویری امیدبخش از آیندۀ بشر ترسیم می‌کردند. اما در دنیای پست‌مدرن، نتوانسته‌اند زندگی انسان‌ها را سازماندهی کنند و اعتبار خود را از دست داده‌اند. بر این مبنا، پست‌مدرن را شکاکیت در فراروایت‌ها توصیف می‌کنند. منیرو روانی‌پور رمان‌های خود را در فضای پست‌مدرنیستی نوشته است که با مطالعه و تحلیل آن‌ها، می‌توان از چگونگی و انواع فراروایت‌هایی که در جامعه هدف فرو می-پاشند، آگاهی یافت. بدین منظور پژوهش حاضر افول فراروایت‌ها را در رمان «کولی کنار آتش» از این نویسنده بررسی کرده است. چنانکه شواهد و تحلیل جستار حاضر نشان می‌دهد، روانی‌پور برای روایت افول فراروایت‌ها در فضای پسامدرن، صحنة زندگی سنتی را در یک داستان بازسازی کرده و با نمادپردازی ماهرانه، به‌خوبی توانسته است فضای پیچیده و درهمی را بیافریند که مهم‌ترین ویژگی انسان پسامدرن، یعنی بی‌هویتی را ترسیم نماید. فروپاشی سنت‌های اجتماعی، تردید در فراروایت‌های سیاسی چند دهه از تاریخ ایران و نقض اصول داستان‌نویسیِ شیوۀ کلاسیک – به عنوان یک روایت بزرگ - موضوعاتی هستند که این مقاله آن‌ها را در رمان «کولی کنار آتش» بازیابی و تحلیل کرده است.

https://perlit.tabrizu.ac.ir/article_14415_813b5d283db5a6244cfb893903c6130c.pdf

دانشگاه تبریز زبان و ادب فارسی (نشریه سابق دانشکده ادبیات دانشگاه تبریز) 2251-7979 74 244 2022 03 19 The Role of Empathy and Its Impact on Reader in Fariba Vafi’s "After the End" بررسی نقش همدلی و تاثیر آن بر خواننده در رمان "بعد از پایان" فریبا وفی 345 369 14418 10.22034/perlit.2022.45877.3085 FA کرم نایب پور دانشیار دپارتمان زبان و ادبیات انگلیسی، دانشکدۀ علوم و ادبیات، دانشگاه ابراهیم چچن آغری، ترکیه نغمه ورقائیان استاد‌یار دپارتمان زبان و ادبیات انگلیسی، دانشکدۀ علوم و ادبیات، دانشگاه ابراهیم چچن آغری، ترکیه. Journal Article 2021 05 05 Emotion is one of the shared properties between fictional characters and real people. The manner and extent of representation of emotion in narrative affects the extent to which readers relate to the storyworld and determines their interpretation of the narrative meaning. In realist fiction, emotions plays a decisive role in narrative characterization. Fariba Vafi’s After the End is one of the examples. The plot in Vafi’s narrative is primarily based on the role of a sense of intimacy or empathy in how friendships between the main characters begin and end. By using a retrospective narrative method, Vafi’s novel narrates the process of the narrator’s introspection in relation to the reasons for the breakdown of her relationship with an old friend. Thus, the narration of the first person singular in Vafi’s novel can be considered as the narrator’s account of the evolution of her feelings and attitudes in regard to a past relationship. Drawing on the interdisciplinary approach of the emotion and narrative, which is a sub-branch of postclassical narratology, this paper examines the role of emotion, especially the role of intimacy or empathy in After the End. The essay has reached the conclusion that the narrative plot in Vafi’s novel is based on representation of human-like emotions such as intimacy and/or empathy. Such a familiar feature expands the reader’s feeling of empathy with the two central characters and also increases the narrative impact on the reader by facilitating his closer connection with the represented events and situations. احساس یکی از ویژگی‌های مشترک بین شخصیت‌های داستانی و افراد واقعی است. نحوه‌ و میزان بازنمایی احساس در روایت بر سطح ارتباط خوانندگان با دنیای داستان یا مشارکت آن‌ها در رویدادها و موقعیت‌های داستانی و نیز تفسیر آن‌ها از معنای متن تاثیر می‌گذارد. در داستان‌های واقع‌گرا، احساس نقش تعیین کننده‌ای در شخصیت‌پردازی روایت دارد. بعد از پایان نوشته‌ی فریبا وفی یکی از این نمونه‌هاست. طرح داستان در روایت وفی در درجه‌ی اول بر اساس نقش حس صمیمیت یا همدلی در چگونگی آغاز و پایان پیوندهای دوستی میان شخصیت‌های اصلی است. با استفاده از روش روایت‌گری گذشته‌نگر، رمان وفی فرایند درون‌نگری راوی نسبت به دلایلگسست رابطه‌اش با دوستی قدیمی را روایت می‌کند. بنابراین، روایت راویِ اول شخص مفرد در رمان وفی را می‎توان حکایت راوی از سِیر دگرگونی حس‌ها و نگرش‌های او نسبت به رابطه‌ای در گذشته‌اش دانست. با استفاده از رویکرد بینارشته‌ای احساس و روایت، که از زیرشاخه‌های روایت‌شناسی پساکلاسیک است، جستار حاضر تلاش کرده است به بررسی و تحلیل نقش احساس در بعد از پایان بپردازد و به این نتیجه دست یافته است که پیرنگ رمان وفی بر بازنمایی حس‌های شبه‌انسانی همچون حس صمیمیت یا همدلی استوار است. این ویژگیِ آشنا در بعد از پایان مؤید و بسط دهندۀ همدلی خواننده‌ با سرگذشت دو شخصیت‌ محوری و نیز سبب افزایش تاثیر رواییِ آن بر خواننده از طریق تسهیل ارتباط نزدیک‌تر او با رویدادها و موقعیت‌های دنیای داستان می‌شود.

https://perlit.tabrizu.ac.ir/article_14418_99ac0e1c39124a8afc126700f0b36f35.pdf